را مىشناخت . البته اين تلاش‌هاى رسول خدا ( ص ) چندان بىتأثير هم نبود ، بلكه در آينده خصوصا پس از فتح مكّه نقش مهمّى در گسترش اسلام داشت . مورّخان تصريح كرده‌اند كه مردم عرب منتظر اسلام قريش بودند ، زيرا آن‌ها امام مردم ، اهل حرم و فرزندان اسماعيل بودند و احدى منكر اين امتيازات نبود . آن‌گاه كه مكّه فتح شد و قريش دست‌هاى خود را به نشانه تسليم در مقابل آيين محمّد ( ص ) بالا برد ، مردم عرب گروه گروه به آيين مسلمانى درآمدند . « 1 » گاهى اوقات كه پيامبر ( ص ) قبائل را به اسلام دعوت مىكرد ، با زشت‌ترين واژه‌ها او را رد مىكردند و مىگفتند : خانواده و خويشاوندانت ترا بهتر مىشناسند كه از تو پيروى نكرده‌اند . « 2 » اين نشان مىدهد كه فقط ترس از قريش مانع ورود ديگران به اسلام نبوده است ، بلكه عوامل ديگرى هم در اين ميان دخالت داشته است . از سوى ديگر جنبش تبليغى پيامبر اكرم ( ص ) و دعوت قبايل به اسلام و مسافرت‌هاى متعدد حضرت نشان‌گر ضعف و بىاعتبارى اين منطق است كه مىگويد : بر صاحب دعوت است كه در خانهء خويش بنشيند تا مردم به سراغ او بيايند . 3 . دعوت فرزندان عامر بن صعصعه يكى از حوادثى كه در خلال دعوت قبايل روى داد ، گفتگويى است كه پيامبر اكرم ( ص ) با فرزندان عامر بن صعصعه داشت . بدين ترتيب كه : رسول خدا ( ص ) نزد فرزندان عامر رفت و آنان را به توحيد دعوت و نبوّت خويش را بر آنان عرضه داشت . مردى از ميان آنان به نام : بيحرة بن فراس به

--> ( 1 ) . بنگريد : الكامل فى التاريخ ، 2 / 286 - 287 . ( 2 ) . سيره حلبى ، 2 / 3 .